Moje płuca pałały, konkurowałam o oddech. Gdy wreszcie udało mi się wywlec na powierzchnię, dwu Tajów wysupłało mnie na koniuszek. Me bikini było w strzępach, zaprzepaściłam paznokcie obok łapy, miałam zdartą karnację graby, poranione niedorajdy, powykręcane kostki. Zemdlałam oraz moi wybawcy odwieźli mnie do szpitala. Pozycjonowanie z powodu zalewu pacjentów pielęgniarki musiały położyć mnie na podłodze. Dookoła mnie szpitalne aule były napełnione stosami rupieci. Garaże dwa tygodnie później popasłam do szpitala w Bangkoku. Familia przynaglała, abyście jak najszybciej zawracała do domu natomiast w zasady byłam skłonna do odbycia takiej podróży, ale zaplanowałam pozostać w Tajlandii, jakkolwiek egzystowałam roztrzęsiona i nie mogłam drzemać. Gdy szok upłynął, naszedł mnie gniew. Dlaczego nikt nas nie powstrzymał? Dlaczego przyjęto nam wyjść na plażę po tym, jak ziemia zatrzęsła się na Sumatrze? Trudziło mnie zbyt wiele badań bez odpowiedzi. W 2007 roku wróciłam do Anglii. Przez długie frunie analizowałam siebie, dlaczego ja przetrzymałam, zaś inni kipnęli. Ale trzy szybuje temu odgadłam sens mego uskoczenia: musiałam zaopiekować się familią po śmierci mamy na kraba rozumu. Skomplikowane przejście powoduje, że stajesz się silniejszą osobą natomiast bardziej respektujesz życie. “Szczędziłam dzieciom lokalnym ciałem” Abbie Bailey, latek 19, z Hertfordshire pracowała w przedszkolu, gdy 11 marca tego roku Japonię nawiedziło tsunami.